रामु ओलि
आज मात्रै एकजना अनन्यय मित्रले फोन गरेर मोमो खान बोलाए । लगभग १०० दिन काटी सकेको थियो यो जिब्रोले मोमोको स्वाद नभेटेको । कोरोना संक्रमण पछि सरकारले लकडाउनको आव्हान गर्यो, कोरोना कहरले युरोप र अमेरिकामा जसरी जनजीवन तहसनहस भैरहेका घटनाक्रम संचारमाध्यमले देखाउदै थिए ।
युट्युब र डलरको होडमा समाचारका शिर्षक दिने केही अनलाइनले अतिरन्जित गरे, लाग्यो घरघरमा बिश्व स्वास्थ्य संगठनको प्रवक्ता बसेका छन् ।
तर त्यस्ता समाचारले नेपालको लकडाउन कार्यान्वयनको पाटोमा केही हदसम्म सहायता भने गरेकै थियो । केही ज्यादै गरि आतंक फैलाउने काम पनि गरेकै हुन् ।
त्यसबेला देखी मोमोको स्वाद नभेटेको जिब्रोले ती मित्रको अफर अस्विकार गर्न मनले मानेन । स्वाद जिब्रोको लागी थियो तर त्यो भन्दा बड्ता मन लोभी बनिदियो ।
त्यो बेला सम्म नेपालगन्ज ठिकठाक लागेको थियो । बजारमा देखिने भिड समान्य लागेको थियो । चिया पसल र पसलहरुमा देखिएका चित्र मनले असामान्य मनेकै थिएन । जति बेला सम्म स्वास्थ तथा जनसंख्या मन्त्रालयका प्रवक्ताले फेसबुक लाइभमा ‘ नयाँ कोरोना संक्रमितको संख्या ६२१’ भनेका थिएनन् ।
मुखमा पसेको मोमोले निकै पोल्यो । जिब्रोले १०० दिन पछि खाएको मोमोको स्वाद थाहा पाएन ।थोरै नै भएपनि शरिरमा काडा पलाए । वरपर हेरे म र मेरा मित्र जस्ता थुप्रै थिए । टेबुल भरिएका थिए । स्वाद मानी मानी मोमो खादै थिए ।
तर करिब १०० दिन अगाडी समय यस्तै थियो त ? पक्कै थिएनन् । कोरोना भाइरस संक्रमणको जोखिम र त्यसलाई संचार जगतको भुमिका र नेपाल प्रहरी, सशस्त्र प्रहरी तथा नेपाली सेनाले खेलेको भुमिकाको कारण सडकहरु शन्यू थिए । सफा अनि वातावरणीय दृष्टिकोणले उत्तम मानिने वातावरण थियो । अनि अक्कल झुक्कलमा विशेष कामले निस्किएका केही पैदल तथा सवारीसाधन सहितका यात्री । यी दृश्य हिजै जस्तो लाग्छ । तर आज सामान्य भन्दा पनि सामान्य बनिसक्यो नेपालगन्ज । अनि त्यही मोमो खादैगर्दा प्रशन उठ्यो – के कोरोना सकिएकै हो त ? या यो प्रशनलाई यसरी बुझौ कोरोनाको भ्याक्सिन बनेर नेपालमा त्यसको सर्वसुलभ रुपले प्राप्त भैरहेका छन त ?
किनकी नेपालगन्जको बजार जसरी सामान्य बनेको छ ती दृश्यले त कहि कतै कोरोना को उपस्थित छ भन्ने भान नै गराउदैन । कोरोना संक्रमणको खतरा नेपालगन्जमा छ जस्तो अनुभव नै गराउदै । मलाइ अझै आजै जस्तो लाग्छ एकजना सहकर्मीले फोनमै भनेका थिए – यतिबेला बच्नुपर्छ, बाचेन काम यस्तो बेला त कसरी बच्ने हो त्यता ध्यान दिनु ।
हुनत ज्यानको माया कसलाई पो हुदैन र सायद त्यसैले पनि होला नेपालगन्जले सुरुवाती दिनमा लकडाउनको पालना गरेको जस्तो देखिएको पनि थियो । तर समय र कोरोना संक्रमणले जति जति उचाइ लिदै गयो नेपालगन्ज उति नै बेफिक्री अनि असाधारण देखी साधारण बन्दै गयो । तिनका आफ्नै कारण होलान् , सबैका आफ्नै समस्या पक्कै होलान् नत्र त किन पो ज्यान फाल्न कोरोनालाई गला मिलाउन हिड्थे होलान्, भन्ने सबैले सोचेको र बुझेको कुरो पक्कै हो ।
तर यथार्थ के पनि हो भने कोरोना संक्रमणको गति जुन रुओअले बढी रहेको छ यसरी नै जाने हो भने नेपालमा कोरोनाले थला पक्कै पार्छ , मृत्युको दर पनि एक दुई गर्दा गर्दै २४ पुगि सकेको छ भने संक्रमितको आकडा ११ हजारको नजिक पुगिसकेको छ ।
